اثرگذارى در دانشجويان است كه ضمن دريافت ، به پرداخت آن مشغول مىشوند ، و شايستگى استعداد خود را براى دريافت‌هاى بيشتر آشكار مىسازند . بنابراين ماه رمضان ، ماه احساس مسئوليت است كسانى كه در مسير هدف آن قرار مىگيرند و با روزه دارى آن را اظهار مىكنند ، به همان احساس دست يافته كه انسان بودنش را اثبات مىكنند ، زيرا قبول تكليف و انجام دادن آن ، علامت بزرگيست كه عرفان او را به وجود تكليف كنندهء بسيار بزرگوار و مورد احترام ثابت و روشن مىسازد ، و مقيد شدن به انجام وظيفه ، خود دليل روشنى است بر اينكه وى خود را در محضر تكليف كنندهء عالى مقام مىبيند و لذا در خلوت و آشكار مشغول انجام وظيفه خويش مىگردد . و لذا در كلامى نورانى حضرت آمده : « الحمد للَّه‌الَّذى هَدانا لِحَمدِه وَ جَعَلَنا مِنْ اهْلِه لِتَكُونَ لِأحسانِهِ مِنَ الشّاكِرين . . . ؛ سپاس مخصوص خداونديست كه ما را به سپاسگزاريش رهنمون گشته و ما را از شايستگان اين عمل قرار داده تا اينكه به نيكيهايش از سپاسگزاران باشيم » . وَالحمدُ للَّه‌الَّذىِ حَبانا بِدينِهِ . . . [ حَباء ] به بخشش بدون عوض گويند . اين جمله به دو صورت قابل معناست . سپاس مخصوص خداونديست كه دينش را به ما بخشش نموده ، و يا ما را به دين خودش بخشش نموده است ، در اولى دين به سراغ ما مىآيد و در دومى ما به سوى دين مىرويم ، همچون نيازمندى كه به سوى غنى مىرود و دست نياز بسويش باز مىكند و لذا ما به سوى دين مىرويم ، . . . وَ سَبَّلَنا فى سُبُلِ احْسانِهِ . . . و در مسير نيكى و محبت‌هايش براى ما راه داده است تا بتوانيم زندگى را با چنين زيبائى و احساس وظيفه اداره نمائيم ، به خاطر اينكه عدم آگاهى از نيكىها و محبت‌هاى بى پايان پروردگار مهربان ، دليل بزرگى بر نفهمى و كورى انسان مىشود ، با وجود اينكه خود سپاسگزارى هم از عنايات اوست كه دلش را بيدار